آيا شما هم جزو آن دسته از مربياني هستيد كه از حرف گوش نكردن كودكان در كلاس پيش دبستاني گله منديد؟ اگر پاسختان مثبت است بايد بدانيد كه اصلي ترين عامل ايجاد اين مشكل ارتباطي, آموزشي ريشه دار است كه بيشتر كودكان براي گوش نكردن دريافت مي كنند.
فرانكلين ارنست معتقد است كه كودك در تاثير پذيرترين سال هاي عمرش, آموزشي منظم از فرمان هاي ضد گوش كردن را از الگوهاي خود در جايگاه شنوندگاني بد دريافت مي كند. برخي والدين و مربيان ضمن بيان اظهارات ضد گوش كردن, هر روز و به دفعات با زبان بدن نيز اين مسئله را بازتاب مي دهند. كودك مشاهده مي كند كه پدر و مادرش ضمن اين كه هنگام صحبت نسبت به يكديگر بي توجهند, به او نيز گوش فرا نمي دهند. هم چنين مربي بارها صحبت او و دوستانش را در كلاس قطع كرده و يا گفته هاي آنان را نشنيده مي گيرد. و بدين سان كودك از عنفوان كودكي, مهارت گوش نكردن را مي آموزد.
محتواي آموزشي نيز عملكرد ناصواب والدين و مربي را در مخالفت با رشد مهارت هاي گوش كردن تقويت مي كند. بسياري از مراكز پيش دبستاني برنامه آموزشي موثري براي رشد مهارت هاي گوش كردن در نظر نمي گيرند كه اين مهم در جامعه اي كه به دليل سلطه فرهنگ شفاهي بر سپهر ارتباطي آن, كودكانش بايد حداقل سه برابر زماني را كه صرف فعاليت هاي ديگر كنند به گوش كردن اختصاص دهند; نامعقول مي نمايد.لازم به ذكر است كه ابعاد غير استاندارد اغلب كلاس هاي پيش دبستاني همراه با تراكم بالاي كودكان و نحوه مبلمان آموزشي نيز در عين ايجاد محدوديت در ارتباطات كلامي بين فردي, فضاي يك سويه شنونده مدار كلاس ها را تشديد نموده است.
ضمن تاكيد بر تفاوت ماهوي گوش كردن با شنيدن و صرف نظر از نسبت خاص زمان گوش كردن به حرف زدن, وقتي كودك براي مدتي طولاني بدون هيچ حرف يا پاسخي فقط گوش دهد; كارايي گوش كردنش به طرزي چشمگير كاهش مي يابد و سرانجام ذهنش به سمت موضوع هايي متفاوت با آنچه مربي بيان مي كند, سوق مي يابد. از آنجا كه كودك قادر نيست به تمام مطالبي كه در كلاس برايش در نظر گرفته شده گوش فرا دهد, ياد مي گيرد كه به هنگام صحبت افراد ذهن خود را خاموش و غيرفعال سازد. طبعا تكرارها و ماهيت بعضا خسته كننده صحبت هاي مربي نيز اين مشكل را تشديد مي كند.
مواردي چون بازنگري در اهداف مصوب دوره پيش دبستاني بر اساس هندسه الگوي هدفگذاري برنامه درسي ملي بويژه چهار عرصه تشكيل دهنده آن كه مي تواند موجبات تقويت رويكردي ارتباطي را در جغرافياي توليد محتواي استاني فراهم كند, برگزاري دوره هاي ارتباط انساني جهت آشنايي مربيان با مهارت هاي گوش كردن اثربخش و جلب نمودن توجه والدين و مربي به اهميت گوش فرادادن به كودك هم چنين طراحي و اجراي فعاليت هايي كه چگونه گوش كردن را ياد داده و كارايي آن را افزايش دهد; مي توانند به مثابه گام هايي اوليه جهت رفع مشكل ارتباطي ياد شده تلقي شوند.
